Dlaczego dobry Bóg stworzył złego Diabła?

Biblia mówi, że diabeł (Szatan), który był pod postacią węża, skusił Adama i Ewę, aby zgrzeszyli, i spowodował tym samym ich upadek. Ale to rodzi ważne pytanie: „Dlaczego Bóg miałby stwarzać ‘złego’ diabła (‘diabeł’ znaczy ‘przeciwnik’), aby zdeprawować Jego dobre stworzenie?”

Lucyfer –  Niosący Światło

Po prawdzie Biblia mówi, że to Bóg stworzył potężnego, inteligentnego i pięknego ducha, który był najwyższy rangą wśród wszystkich aniołów. Jego imię to Lucyfer (oznaczające ‘Niosący Światło’) – i był on bardzo dobry. Lecz miał także wolną wolę, przy pomocy której mógł dokonywać wyborów. Fragment w Księdze Izajasza 14 wspomina o jego wyborze.

O, jakże spadłeś z nieba, ty, gwiazdo jasna, synu jutrzenki! Powalony jesteś na ziemię, pogromco narodów! A przecież to ty mawiałeś w swoim sercu: Wstąpię na niebiosa, swój tron wyniosę ponad gwiazdy Boże i zasiądę na górze narad, na najdalszej północy. Wstąpię na szczyty obłoków, zrównam się z Najwyższym.

12 Jakoż to, żeś spadł z nieba, o jutrzenko! która wschodzisz rano? powalonyś aż na ziemię, któryś wątlił narody!
13 Wszakieś ty mawiał w sercu swem: Wstąpię na niebo, nad gwiazdy Boże wywyższę stolicę moję, a usiądę na górze zgromadzenia, na stronach północnych:
14 Wstąpię na wysokość obłoków, będę równy Najwyższemu.

Izajasza 14:12–14

Lucyfer, podobnie jak Adam, stanął przed decyzją. Mógł zaakceptować to, że Bóg jest Bogiem, albo mógł zdecydować, że będzie bogiem sam dla siebie. Jego powtarzane „Ja będę” pokazuje, że zdecydował się sprzeciwić Bogu i ogłosić siebie ‘Najwyższym’. Fragment z Księgi Ezechiela zdaje nam paralelną relację z upadku Lucyfera:

Byłeś w Edenie, ogrodzie Bożym; okryciem twoim były wszelakie drogie kamienie: karneol, topaz i jaspis, chryzolit, beryl i onyks, szafir, rubin i szmaragd; ze złota zrobione były twoje bębenki, a twoje ozdoby zrobiono w dniu, gdy zostałeś stworzony. Obok cheruba, który bronił wstępu, postawiłem cię; byłeś na świętej górze Bożej, przechadzałeś się pośród kamieni ognistych. Nienagannym byłeś w postępowaniu swoim od dnia, gdy zostałeś stworzony, aż dotąd, gdy odkryto u ciebie niegodziwość. Przy rozległym swoim handlu napełniłeś swoje wnętrze gwałtem i zgrzeszyłeś. Wtedy to wypędziłem cię z góry Bożej, a cherub, który bronił wstępu, wygubił cię spośród kamieni ognistych. Twoje serce było wyniosłe z powodu twojej piękności. Zniweczyłeś swoją mądrość skutkiem swojej świetności. Zrzuciłem cię na ziemię; postawiłem cię przed królami, aby się z ciebie naigrawali.

Księga Ezechiela 28:13–17

Piękno, mądrość i potęga Lucyfera – wszystkie te dobre cechy dane mu przez Boga – doprowadziły go do pychy. Jego pycha doprowadziła go do buntu, ale nigdy nie utracił swojej mocy i zdolności. Teraz prowadzi kosmiczną rewoltę przeciw swojemu Stwórcy, by okazało się kto będzie Bogiem. Jego strategia polegała na przyłączeniu się do niego ludzi – przez kuszenie ich, by uczynili ten sam wybór co on – uwielbić siebie, stać się niezależnym od Boga, i przeciwstawić się Mu. Istota próby woli Adama była taka sama jak u Lucyfera; po prostu była ona inaczej przedstawiona. Obaj wybrali bycie ‘bogami’ dla siebie.

Szatan – działający przez innych

Fragment w Księdze Izajasza jest skierowany do ‘Króla Babilonu’, a urywek w Księdze Ezechiela jest adresowany do ‘Króa Tyru’. Lecz z podanych opisów jasno wynika, że nie są adresowane do żadnego z ludzi. To ‘Ja będę’ w Księdze Izajasza opisuje kogoś, kto został zrzucony na ziemię jako kara za pragnienie umieszczenia swojego tronu ponad tronem Boga. Fragment w Księdze Ezechiela odnosi się do ‘anielskiego strażnika’, który niegdyś mieszkał w Edenie i na ‘górze Boga’. Szatan (Lucyfer) często działa zza czyichś pleców lub przez kogoś. W Księdze Rodzaju mówi przez węża. W Księdze Izajasza panuje poprzez króla Babilonu, a w Księdze Ezechiela zawładnąl królem Tyru.

Dlaczego Lucyfer zbuntował się przeciwko Bogu?

Lecz dlaczego Lucyfer miałby podważać autorytet wszechpotężnego i wszystkowiedzącego Stwórcy? Jedną z cech bycia ‘sprytnym’ jest wiedza, czy potrafisz pokonać swojego przeciwnika. Lucyfer może mieć moc, lecz to ciągle nie wystarcza do zwyciężenia swojego Stwórcy. Po co tracić wszystko dla czegoś, czego nie można zdobyć? Myślę, że ‘sprytny’ anioł rozpoznałby swoje ograniczenia względem Boga i powstrzymałby się od buntu przeciw Niemu. Dlaczego więc tego nie uczynił? To pytanie intrygowało mnie przez wiele lat.

Wtedy uświadomiłem sobie, że Lucyfer mógł jedynie wierzyć, że Bóg był Jego wszechmocnym Stwórcą przez wiarę – taką samą jak dla nas. Biblia sugeruje, że anioły powstały w pierwszych siedmiu dniach stworzenia. Na przykład, fragment Księgi Joba mówi:

Potem Pan odpowiedział Jobowi spośród zawieruchy i rzekł:
… Gdzie byłeś, gdy zakładałem ziemię? Powiedz, jeśli wiesz i rozumiesz.
… Gdy gwiazdy poranne chórem radośnie się odezwały i okrzyk wydali wszyscy synowie Boży? (Księga Joba 38:1-7)

Wyobraźcie sobie Lucyfera, stwarzanego i napełnianego świadomością w tygodniu stworzenia, gdzieś we wszechświecie. Wszystko co wie, to tylko to, że teraz istnieje i jest samoświadomy, a także to, że istnieje inna Istota, która twierdzi, że stworzyła jego i wszechświat. Ale skąd Lucyfer wie, że to twierdzenie jest prawdziwe? Być może ten tak zwany stwórca pojawił się pośród gwiazd tuż przed pojawieniem się Lucyfera. A ponieważ ten ‘stwórca’ pojawił się wcześniej, był (być może) potężniejszy i (być może) mądrzejszy od niego – lecz znowu, być może nie. Być może obaj – on i jego ‘stwórca’ – równocześnie zaistnieli we wszechświecie. Lucyfer mógł jedynie przyjąć skierowane do niego Słowo Boga, że to On go stworzył, i że Bóg jest wieczny i nieskończony. Lecz w swojej pysze zamiast tego uwierzył w swoje fantazje.

Może wygląda to na zbyt naciągane, by Lucyfer miał uwierzyć, że zarówno on, jak i Bóg (i inne anioły) jednocześnie zaczęli istnieć. Ale to jest ta sama podstawowa idea stojąca za najnowszymi kierunkami we współczesnej kosmologii. Istniała kosmiczna fluktuacja nicości, i wtedy z tej fluktuacji powstał wszechświat – to jest esencja współczesnych teorii kosmologicznych. Zasadniczo wszyscy – od Lucyfera począwszy po Richarda Dawkinsa i Stephena Hawkinga, i ciebie i mnie – muszą zdecydować przez wiarę, czy wszechświat jest samoistny, czy został stworzony przez Boga Stwórcę i istnieje nadal dzięki Niemu.

Innymi słowy, widzenie nie jest wiarą. Lucyfer miał widzieć Boga i rozmawiał z Nim. Lecz nadal musiałby zaakceptować ‘przez wiarę’, że stworzył go Bóg. Wielu ludzi mówi, że gdyby tylko Bóg ukazał im się, wówczas by uwierzyli. Lecz w Biblii wielu ludzi widziało i słyszało Boga – a mimo to nie przyjęli Jego słowa.  Chodziło o to, czy zaakceptują i zaufają Jego Słowu o Nim i o sobie. Od Adama i Ewy, po Kaina i Abla, Noego, po Egipcjan w czasie nocy paschalnej, po Izraelitów przekraczających Morze Czerwone, aż po tych, którzy widzieli cuda Jezusa – ‘widzenie’ nigdy nie powodowało wiary. A upadek Lucyfera potwierdza to.

Co Diabeł czyni dzisiaj?

Tak więc, zgodnie z Biblią, Bóg nie uczynił ‘złego diabła’, lecz stworzył potężną i inteligentną anielską istotę. A tę pycha doprowadziła do buntu przeciwko Bogu – buntując się była zepsuta, a jednocześnie zachowywała swój pierwotny blask. Ty, ja, i cała ludzkość staliśmy się częścią pola bitwy w starciu między Bogiem a jego ‘przeciwnikiem’ (diabłem). Strategią diabła nie jest krążenie w ponurych czarnych płaszczach jak ‘Czarni Jeźdźcy’ z „Władcy Pierścieni” i rzucanie na nas klątw. Zamiast tego stara się nas zwieść, abyśmy nie dostąpili zbawienia, które Bóg obiecał na początku czasu, przez Abrahama, przez Mojżesza, a dopełnił w śmierci i zmartwych­wstaniu Jezusa. Jak mówi Biblia:

I nic dziwnego; wszak i szatan przybiera postać anioła światłości. Nic więc nadzwyczajnego, jeśli i słudzy jego przybierają postać sług sprawiedliwości; lecz kres ich taki, jakie są ich uczynki.

Drugi List św. Pawła do Koryntian 11:14–15

A ponieważ Szatan i jego słudzy mogą udawać ‘światło’, łatwiej nas oszukać. Być może dlatego zawsze wydaje się jakby Ewangelia sprzeciwiała się naszym instynktom i wszystkim kulturom.

Skąd się wzięło słowo ‘chrystus’ w ‘Jezus Chrystus’?

Czasami pytam ludzi o nazwisko Jezusa. Zwykle odpowiadają: „Myślę, że jego nazwisko brzmiało ‘Chrystus’, ale nie jestem pewien”. Wtedy pytam: „Jeśli tak, to kiedy Jezus był małym chłopcem, czy Józef Chrystus i Maryja Chrystus wzięli małego Jezusa Chrystusa na targ?” Usłyszawszy to w taki sposób, zdają sobie sprawę, że ‘Chrystus’ nie jest nazwiskiem Jezusa. Czym więc jest słowo ‘Chrystus’? Skąd się wzięło? Co oznacza? To właśnie zbadamy w tym artykule.

Tłumaczenie a transliteracja

Najpierw musimy trochę poznać podstawy procesu tłumaczenia. Tłumacze czasami decydują się raczej na tłumaczenie według podobieństwa brzmienia niż według znaczenia, szczególnie w przypadku nazw lub tytułów. Nazywa się to transliteracją. W przypadku Biblii tłumacze musieli decydować, czy jej słowa (szczególnie imiona i tytuły) lepiej będzie przełożyć poprzez translację (tłumaczenie wg znaczenia) czy poprzez transliterację (wg brzmienia). Tu nie ma konkretnej reguły.

Septuaginta

Pierwszy raz Biblia została przetłumaczona w 250 r. p.n.e., kiedy hebrajski Stary Testament został przełożony na język grecki. Tym przekładem jest Septuaginta (inaczej: LXX), która jest wciąż używana. Ponieważ Nowy Testament został napisany 300 lat później w języku greckim, jego pisarze cytowali grecką Septuagintę zamiast hebrajskiego Starego Testamentu.

Translacja i transliteracja w Septuagincie

Rysunek poniżej pokazuje, jak wpływa to na współczesne Biblie.

Powyższy schemat pokazuje drogę tłumaczenia od oryginału do współczesnej Biblii.
Powyższy schemat pokazuje drogę tłumaczenia od oryginału do współczesnej Biblii.

Stary Testament został napisany po hebrajsku – ćwiartka nr 1. Strzałki od ‘1’ do ‘2’ pokazują jego tłumaczenie na grecki (ćwiartka nr 2) w 250 r. p.n.e.  Stary Testament był wtedy w dwóch językach – hebrajskim i greckim. Nowy Testament został napisany po grecku, więc jego źródło zaznaczone jest w ćwiartce nr 2. Zarówno Stary jak i Nowy Testament były dostępne w języku greckim –języku powszechnym tamtego czasu – 2000 lat temu.

W dolnej połowie (nr 3) jest język współczesny, jak na przykład polski. Zazwyczaj Stary Testament jest tłumaczony z oryginału hebrajskiego (przejście od ‘1’ do ‘3’), a Nowy Testament z języka greckiego (‘2’ -> ‘3’).

Pochodzenie słowa ‘Chrystus’

Teraz prześledzimy tę samą drogę, ale skupiając się na słowie ‘Chrystus’, które pojawia się w polskim Nowym Testamencie.

Skąd się wzięło w Biblii słowo ‘Chrystus’.
Skąd się wzięło w Biblii słowo ‘Chrystus’.

Pierwotnym hebrajskim słowem starotestamentowym było ‘meszijah’ (‘mesjasz’), które słownik hebrajski definiuje jako osobę ‘namaszczoną’ lub ‘poświęconą’. Hebrajscy królowie – zanim nimi zostawali – byli namaszczani (ceremonialnie nacierani olejem), a więc byli namaszczonymi (meszijah). Stary Testament zawiera także proroctwa o konkretnym meszijah. W przypadku Septuaginty, jej tłumacze wybrali słowo w języku greckim o podobnym znaczeniu – Χριστός (co brzmi jak Christos), które pochodzi od chrio, co oznacza ceremonialnie nacieranie olejem. Tak więc w greckiej Septuagincie ‘Christos’ został przetłumaczony przez znaczenie (a nie transliterowane przez brzmienie) z oryginalnego hebrajskiego ‘meszijah’. Pisarze Nowego Testamentu nadal używali słowa Christos w swoich pismach, aby utożsamiać Jezusa z meszijah. W polskojęzycznych Bibliach, Meszijah z hebrajskiego Starego Testamentu jest często tłumaczony jako ‘Pomazaniec’ (‘namaszczony’, przyp. tłum.), a czasami transliterowany na ‘Mesjasz’. Christos z Nowego Testamentu jest transliterowany na ‘Chrystus’. Słowo ‘Chrystus’ jest w Starym Testamencie bardzo specyficznym tytułem, wywodzącym się z tłumaczenia z hebrajskiego na grecki, a następnie z transliteracji z greckiego na polski.

Ponieważ w dzisiejszym Starym Testamencie nie tak łatwo dostrzec słowo ‘Chrystus’, trudniej jest zrozumieć jego powiązanie ze Starym Testamentem. Ale z powyższej analizy wiemy, że biblijny ‘Chrystus’ = ‘Mesjasz’ = ‘Pomazaniec’, i że był to określony tytuł.

Chrystus oczekiwany w I. wieku

Poniżej znajduje się reakcja króla Heroda, gdy Mędrcy ze Wschodu przybyli w poszukiwaniu ‘króla Żydów’, znana część Bożonarodzeniowej opowieści. Zauważcie, że ‘the’ poprzedza słowo ‘Chrystus’, chociaż nie odnosi się ono konkretnie do Jezusa.

 

Gdy król Herod o tym usłyszał, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Zgromadził zatem wszystkich arcykapłanów oraz znawców Prawa i zaczął ich wypytywać, gdzie miał się urodzić Chrystus.

Ewangelia Mateusza 2:3-4

Koncepcja o ‘tym Chrystusie’ była powszechnie znana, także Herodowi i jego doradcom religijnym – jeszcze zanim urodził się Jezus – i była tu użyta bez konkretnego odniesienia do Jezusa. Dzieje się tak dlatego, że ‘Chrystus’ pochodzi z greckiego Starego Testamentu, który był powszechnie czytany przez Żydów w I wieku. ‘Chrystus’ był (i nadal jest) tytułem, a nie imieniem. Istniał on (ten tytuł) setki lat przed chrześcijaństwem.

Starotestamentowe proroctwa o Chrystusie

W rzeczywistości ‘Chrystus’ jest proroczym tytułem występującym już w Psalmach, napisanych przez Dawida około 1000 r. p.n.e. – na długo przed narodzeniem Jezusa.

Powstają królowie ziemscy i książęta zmawiają się społem Przeciw Panu i Pomazańcowi jego
Ten, który mieszka w niebie, śmieje się z nich, Pan im urąga…
Ja ustanowiłem króla mego na Syjonie, Świętej górze mojej.
Ogłoszę zarządzenie Pana: Rzekł do mnie: Synem moim jesteś, Dziś cię zrodziłem.

Królowie ziemscy powstają, a władcy naradzają się wspólnie przeciwko PANU i jego pomazańcowi, mówiąc:

Zerwijmy ich więzy i zrzućmy z siebie ich pęta.

Lecz ten, który mieszka w niebie, będzie się śmiał, Pan będzie z nich szydził.

Wtedy przemówi do nich w swoim gniewie i swą zapalczywością ich zatrwoży:

Ja ustanowiłem mojego króla na Syjonie, mojej świętej górze.

Ogłoszę dekret: PAN powiedział do mnie: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem.

Księga Psalmów 2:2-7

Psalm 2 w Septuagincie można przeczytać w następujący sposób (wstawiam go z translitero­wanym słowem Christos, abyś mógł ‘zobaczyć’ tytuł Chrystusa, tak jak mógł to przeczytać czytelnik Septuaginty):

Powstają królowie ziemscy … Przeciw Panu i jego Chrystusowi
Ten, który mieszka w niebie, śmieje się z nich, Pan im urąga…. (Psalm 2)

Możesz teraz ‘zobaczyć’ w tym fragmencie Chrystusa, tak jak widziałby czytelnik w I stuleciu naszej ery. Ale Psalmy zawierają więcej odniesień do tego nadchodzącego Chrystusa. Zestawiam ten sam fragment równolegle z wersją zawierającą transliterowane słowo ‘Chrystus’, abyś to widział.

Psalm 132 – z hebrajskiego Psalm 132 – z greckiego (Septuaginty)
10 Ze względu na sługę twego, Dawida, Nie odrzucaj pomazańca twego! 11 Złożył Pan Dawidowi niezłomną przysięgę, Której nie cofnie: Jednego z potomków twoich Osadzę na tronie twoim! … 17 Sprawię, że tam wyrośnie Dawidowi potomek, Zgotuję pochodnię pomazańcowi mojemu. 10 Ze względu na sługę twego, Dawida, Nie odrzucaj Chrystusa twego! 11 Złożył Pan Dawidowi niezłomną przysięgę, Której nie cofnie: Jednego z potomków twoich Osadzę na tronie twoim! … 17 Sprawię, że tam wyrośnie Dawidowi potomek, Zgotuję pochodnię Chrystusowi mojemu.

Psalm 132 mówi w czasie przyszłym („…Sprawię, że tam wyrośnie Dawidowi potomek…”) jak wiele innych fragmentów w całym Starym Testamencie. To nie jest tak, że Nowy Testament wychwytuje niektóre idee ze Starego Testamentu i dostosowuje je do Jezusa. Żydzi zawsze czekali na swojego Mesjasza (Chrystusa). Fakt, że oczekują przyjścia Mesjasza lub szukają jego oznak, jest ściśle związany z proroctwami zawartymi w Starym Testamencie.

Proroctwa Starego Testamentu: Jak mechanizm zamka

To, że Stary Testament konkretnie przewiduje przyszłość, czyni go literaturą niezwykłą. Jest jak zamek w drzwiach. Blokada ma określony kształt, tak więc tylko określony ‘klucz’ pasujący do zamka może go odblokować. W taki sam sposób Stary Testament jest jak zamek. Przykład tego widzieliśmy w postach dotyczących artykułów Ofiara Abrahama, Początek Adama i Pascha Mojżesza. Psalm 132 dodaje wymóg, że ‘Chrystus’będzie pochodził z linii Dawida. Oto pytanie, które warto zadać: czy Jezus jest pasującym ‘kluczem’, który odblokowuje proroctwa?

Jaka jest historia narodu żydowskiego?

Żydzi są jednym z najstarszych narodów na świecie. Ich historia znana jest dzięki Biblii, historykom niebiblijnym oraz odkryciom archeologicznym. O ich historii mamy więcej informacji niż o jakimkolwiek innym narodzie. Wykorzystamy tę wiedzę do podsumowania. Aby uczynić historię Izraelitów (starotestamentowe określenie narodu żydowskiego) łatwiejszą do prześledzenia, użyjemy osi czasu.

Abraham: Początki żydowskiego drzewa rodowego

Oś czasu zaczyna się od Abrahama. On otrzymał obietnicę o pochodzących od niego narodach i miał spotkania z Bogiem zwieńczone symbolicznym ofiarowaniem syna Izaaka. Ta ofiara była znakiem wskazującym na Jezusa przez oznaczenie przyszłego miejsca, gdzie Jezus miał być ofiarowany. Zielony kolor na osi to czas, gdy potomkowie Izaaka byli niewolnikami w Egipcie. Okres ten rozpoczyna się, gdy Józef, wnuk Izaaka, zaprowadził Izraelitów do Egiptu, gdzie później zostali niewolnikami.

Pobyt w Egipcie jako niewolnicy faraona
Pobyt w Egipcie jako niewolnicy faraona

Mojżesz: Izraelici stają się narodem pod panowaniem Boga

Mojżesz wyprowadził Izraelitów z Egiptu dzięki dziesiątej pladze (noc paschalna), która zniszczyła Egipt i umożliwiła na Wyjście Izraelitów z Egiptu ku ziemi Izraela. Before he died, Zanim umarł, Mojżesz ogłosił Izraelitom Błogosławieństwa i Przekleństwa (tam gdzie oś czasu zmienia się z zielonej na żółtą). Będą Błogosławieni, jeśli będą posłuszni Bogu, lecz doświadczą Przekleństwa, jeśli nie będą. Od tamtej pory Błogosławieństwa te i Przekleństwa miały towarzyszyć narodowi żydowskiemu.

Przez kilka stuleci Izraelici żyli na swojej ziemi, ale nie mieli króla ani nie mieli Jerozolimy jako stolicy – w tym czasie należała ona do innego narodu. Jednakże, to się zmieniło wraz z królem Dawidem około 1000 r. p.n.e.

Życie pod panowaniem królów z rodu Dawida rządzących z Jerozolimy
Życie pod panowaniem królów z rodu Dawida rządzących z Jerozolimy

Dawid zakłada dynastię królewską w Jerozolimie

Dawid zdobył Jerozolimę i ustanowił je stolicą. Otrzymał obietnicę przyjścia ‘Chrystusa’ i od tego czasu naród żydowski czekał na Niego. Jego syn Salomon został jego następcą i wybudował w Jeruzolimę Pierwszą Świątynię. Potomkowie króla Dawida kontynuowali rządy przez około 400 lat – ten okres (1000–600 p.n.e.) oznaczony jest kolorem jasnoniebieskim. Był to okres chwały Izraelitów – otrzymali obiecane Błogosławieństwa. Byli narodem potężnym, mieli zaawansowaną w rozwoju społeczność, kulturę, i swoją Świątynię. Ale Stary Testament opisuje również rosnące w tym czasie zepsucie i bałwochwalstwo. Wielu proroków w tym okresie ostrzegało Izraelitów, że Przekleństwa Mojżesza spadną na nich, jeśli się nie zmienią. Lecz ostrzeżenia te były ignorowane.

Pierwsze wygnanie Żydów do Babilonu

W końcu – około 600 r. p.n.e. – Przekleństwa wypełniły się. Nadciągnął Nabuchodonozor, potężny król babiloński – dokładnie tak jak Mojżesz 900 lat wcześniej zapowiedział w swoim Przekleństwie:

Sprowadzi Pan na ciebie naród z daleka, z krańca ziemi… naród o srogim obliczu, który nie okaże względu starcowi i nad pacholęciem się nie zlituje. … Będzie cię oblegał we wszystkich twoich miastach w całej ziemi, którą dał ci Pan, Bóg twój. V Księga Mojżeszowa 28:49-52

Nabuchodonozor zdobył Jerozolimę, spalił ją, i zniszczył Świątynię zbudowaną przez Salomona. I wtedy przesiedlił Izraelitów do Babilonu. Pozostali tylko ubodzy Izraelici. Tak w pełni spełniły się proroctwa Mojżesza, że

… zostaniecie wytępieni z ziemi, do której idziesz, aby ją objąć w posiadanie. I rozproszy cię Pan pomiędzy wszystkie ludy od krańca po kraniec ziemi… V Księga Mojżeszowa 28:63-64

Podbici i zesłani do Babilonu
Podbici i zesłani do Babilonu

I tak przez 70 lat, okres zaznaczony kolorem czerwonym, Izraelici żyli jako wygnańcy z dala od ziemi obiecanej Abrahamowi i jego potomkom.

Powrót z wygnania za panowania Persów

Po tym wszystkim Cyrus, władca Imperium Perskiego, podbił Babilon i stał się najpotężniejszym władcą na świecie. Pozwolił Izraelitom na powrót do swojej ziemi.

Życie w kraju będącym częścią Imperium Perskiego
Życie w kraju będącym częścią Imperium Perskiego

Jednakże nie byli już niezależnym państwem – teraz byli prowincją Imperium Perskiego. Trwało tak przez 200 lat (kolor różowy na osi czasu). W tym okresie Świątynia Żydowska (znana jako Druga Świątynia) i miasto Jerozolima zostały odbudowane.

Pod panowaniem Greków

Wówczas Aleksander Wielki podbił Imperium Perskie i przyłączył ziemie Izraelitów jako prowincję do Imperium Grecji na następne 200 lat (kolor ciemnoniebieski na linii czasu).

Życie w kraju będącym częścią Imperium Macedońskiego
Życie w kraju będącym częścią Imperium Macedońskiego

Pod panowaniem Rzymian

Następnie Rzymianie zwyciężyli imperium Greków i to oni stali się dominującym mocarstwem na świecie. Izrael ponownie został prowincją – tym razem Cesarstwa Rzymskiego (okres oznaczony kolorem jasnożółtym), i to właśnie w tym czasie żył Jezus. To wyjaśnia, dlaczego w ewangeliach są rzymscy żołnierze – na ziemi Izraela w czasach Jezusa nad Żydami sprawowali władzę Rzymianie.

Życie w kraju będącym częścią Imperium Rzymskiego
Życie w kraju będącym częścią Imperium Rzymskiego

Drugie wygnanie Żydów za panowania Rzymian

Od czasu Babilończyków (600 r. p.n.e.) Izraelici (albo Żydzi, jak są nazywani obecnie) nie byli niepodlegli tak jak byli pod panowaniem króla Dawida. Byli pod rządami obcych mocarstw. Żydzi burzyli się przeciw temu i zbuntowali się przeciwko panowaniu Rzymian. Ci przybyli (z armią, przyp.tłum.) i zniszczyli Jerozolimę (70 r. n.e.), spalili doszczętnie Drugą Świątynię, i rozesłali Żydów jako niewolników po całym Cesarstwie Rzymskim. To było drugie wygnanie Żydów. Ponieważ Rzym był tak wielki, Żydzi zostali rozsiani po całym świecie.

Jerozolima i Świątynia zniszczone przez Rzymian w 70 roku n.e. Żydzi rozproszeni po całym świecie.
Jerozolima i Świątynia zniszczone przez Rzymian w 70 roku n.e.
Żydzi rozproszeni po całym świecie.

I tak naród żydowski żył przez prawie 2000 lat: rozproszony w obcych krajach i nigdy w nich nieakceptowany. Wśród tych różnych narodów Żydzi często cierpieli ogromne prześladowania. To prześladowanie Żydów było szczególnie prawdziwe w chrześcijańskiej Europie. Od Hiszpanii, w zachodniej Europie, po Rosję – kraje chrześcijańskie – Żydzi żyli często w trudnych i niebezpiecznych warunkach. Przekleństwa Mojżesza z około 1500 roku p.n.e. były precyzyjnymi opisami tego jak żyli.

… Ale i u tych narodów nie będziesz miał wytchnienia i nie będzie odpoczynku dla stopy twojej nogi, lecz Pan da ci tam serce zatrwożone, oczy przygasłe i duszę zbolałą. V Księga Mojżeszowa 28:65

Przekleństwa przeciw Izraelitom były po to, by ludy pytały:

I będą mówić wszystkie narody: Za co Pan uczynił tak tej ziemi? Co za przyczyna tego wielkiego żaru jego gniewu?

A odpowiedzią było:

… Za to, że opuścili przymierze z Panem, Bogiem swoich ojców, które z nimi zawarł, gdy wyprowadził ich z ziemi egipskiej, A oni poszli i służyli innym bogom i oddawali im pokłon, bogom, których nie znali i których im nie przydzielił. V Księga Mojżeszowa 29:23-25

Wykres poniżej pokazuje ten 1900-letni okres, zaznaczony długim czerwonym paskiem.

Oś czasu historii Żydów – przedstawiająca m.in. dwa okresy ich wygnania
Oś czasu historii Żydów – przedstawiająca m.in. dwa okresy ich wygnania

Widać że w swojej historii Żydzi przeżyli dwa okresy wygnania, lecz to drugie wygnanie trwało o wiele dłużej od pierwszego.

Zagłada w XX wieku

Prześladowania Żydów osiągnęły swoje apogeum gdy Hitler, przy pomocy nazistowskich Niemiec, starał się zlikwidować wszystkich Żydów żyjących w Europie. Prawie mu się to udało, ale został pokonany, a resztka Żydów przetrwała.

Współczesne odrodzenie Izraela

Godny zastanowienia jest niezwykły fakt, że po tak wielu stuleciach istnienia bez ojczyzny istnieli ludzie, którzy nazywali siebie ‘Żydami’. Ale to było wyrazem spełnienia ostatnich słów Mojżesza, zapisanych 3500 lat temu. W 1948 roku Żydzi, za pośrednictwem Organizacji Narodów Zjednoczonych, zobaczyli niezwykłe odrodzenie współczesnego państwa Izrael, jak Mojżesz napisał wieki wcześniej:

To wtedy przywróci Pan, Bóg twój, twoich jeńców i zmiłuje się nad tobą, i zgromadzi cię z powrotem ze wszystkich ludów, gdzie cię rozproszył Pan, Bóg twój. Choćby twoi wygnańcy byli na krańcu nieba, to i stamtąd zgromadzi cię Pan, Bóg twój, i stamtąd cię zabierze. V Księga Mojżeszowa 30:3-4

I to było także niezwykłe, że państwo to powstało pomimo ogromnego sprzeciwu i niechęci. Większość z okolicznych narodów toczyła wojny przeciw Izraelowi w 1948 … w 1956 … w 1967 i znów w 1973 roku. Izrael, bardzo nieliczny naród, często był w stanie wojny z pięcioma narodami jednocześnie. Jednakże Izrael nie tylko przetrwał, ale powiększył też swoje terytoria. W wojnie 1967 roku Żydzi odzyskali Jerozolimę, swoją historyczną stolicę, założoną przez Dawida 3000 lat temu. Skutki utworzenia państwa Izrael, i konsekwencje tych wojen przyczyniły się do powstania jednych z najtrudniejszych problemów politycznych naszego współczesnego świata.

Czy tekst Biblii jest wiarygodny? A może został sfałszowany?

Wprowadzenie do krytyki tekstów i Biblii

 W czasach nauki i edukacji, w których ty i ja żyjemy, możemy kwestionować wiele niepotwierdzonych naukowo wierzeń wcześniejszych generacji. Taki sceptycyzm jest dobry w kontekście książek dotyczących wierzeń jako takich, a w szczególności w kontekście Biblii. Wielu z nas kwestionuje wiarygodność Biblii. Ta nieufność wywodzi się z tego, co o Biblii wiemy. W końcu została napisana ponad dwa tysiące lat temu. Przez większość tego czasu nie było prasy drukarskiej, kserokopiarek czy wydawnictw. W związku z tym oryginalne manuskrypty były przepisywane ręcznie, generacja po generacji, podczas gdy języki wymierały, nowe powstawały, imperia przemijały i nowe siły dochodziły do władzy. Jeśli oryginalne manuskrypty już dawno przepadły, skąd możemy wiedzieć czy to, co czytamy dziś w Biblii to to samo, co oryginalni autorzy napisali dawno dawno temu? Wiele dzieci bawi się z grę zwaną głuchy telefon, w której siadają w kółku i ktoś szepcze wiadomość do ucha następnej osoby, dopóki wiadomość nie zatoczy pełnego koła. Wtedy ostatnia osoba mówi treść wiadomości na głos i dzieci zauważają jak bardzo zmieniła się podczas przekazywania. Czy ta zabawa może być porównywalna z przekazywaniem Biblii przez czas, tak że to, co czytamy dzisiaj może znacznie różnić się od oryginalnych zapisków?

Założenia krytyki tekstu

Oczywiście to pytanie jest prawdziwe w kontekście każdego starożytnego tekstu. Ilustracja poniżej pokazuje proces, któremu podległo każde z dzieł, które przetrwały próbę czasu. Jest to przykład starożytnego dokumentu napisanego w 500 r.p.n.e. (data jest użyta jedynie jako przykład). Jednak ten oryginał nie istnieje w nieskończoność, więc zanim ulegnie zniszczeniu, zgubi się lub zostanie zniszczony zostaje stworzona kopia (1. kopia) manuskryptu (MSS). Grupa profesjonalistów, zwana skrybami przepisuje ten dokument. Z biegiem czasu tworzone są kopie kopii (2. kopia & 3. kopia). W pewnym momencie kopia zostaje tak zabezpieczona, że przetrwała do dziś (3. kopia). W naszej przykładowej ilustracji ta wciąż istniejąca kopia została napisana w 500 r.n.e. To oznacza, że najstarszy stan tego dokumentu, który znamy, to ten z 500 r.n.e. Co za tym idzie okres między 500 r.p.n.e. a 500 r.n.e. (oznaczony jako x na diagramie) to okres, w którym nie możemy zweryfikować żadnej z kopii, ponieważ nie przetrwał żaden manuskrypt z tego okresu.

Na przykład, gdyby błędy kopiowania
Ilustracja pokazuje proces, któremu podległo każde z dzieł, które przetrwały próbę czasu.

Na przykład, gdyby błędy kopiowania (celowe lub niezamierzone) zrobiono błąd, podczas gdy 2. kopia była tworzona na podstawie 1. kopii, nie bylibyśmy w stanie tego błędu namierzyć, ponieważ żaden z pierwowzorów nie jest dostępny do porównania z kopią. Okres czasu, który poprzedza powstanie kopii, które przetrwały do dzisiaj (okres x), to okres tekstowej niepewności. Co za tym idzie, zasadą używaną do odpowiedzi na pytanie o tekstową wiarygodność jest sprawdzenie długości tego okresu czasu. Im krótszy jest ten przedział (oznaczony na diagramie jako ‘x’), tym większe prawdopodobieństwo, że dokument, który przetrwał dokładnie odzwierciedla pierwowzór, ponieważ okres niepewności jest skrócony.

Oczywiście zwykle więcej niż jedna kopia manuskryptu dokumentu przetrwała do dziś. Załóżmy, że mamy dwie kopie tego samego manuskryptu i w tym samym miejscu w każdym z nich znajdujemy przetłumaczoną poniższą frazę:

Oryginalny autor pisał

Oryginalny autor pisał o Janek ALBO o Jacek i pierwszy z manuskryptów zawiera błąd. Pytanie brzmi – który z nich zawiera pomyłkę? Na podstawie istniejących dowodów ciężko to stwierdzić.

A teraz przypuśćmy, że znaleźliśmy kolejne dwie kopie manuskryptu tego samego dokumentu, jak pokazano na ilustracji poniżej:

Teraz jest łatwiej wydedukować

Teraz jest łatwiej wydedukować, który z manuskryptów zawiera błąd. Jest bardziej prawdopodobne, że błąd został popełniony tylko raz, niż że ten sam błąd został powielony trzy razy, więc prawdopodobnie to kopia druga zawiera błąd, a autor pisał o Janek, nie o Jacek.

Ten prosty przykład pokazuje drugą zasadę, której używa się do zweryfikowania spójności manuskryptów – im więcej jest dostępnych istniejących kopii manuskryptu, tym łatwiej odkryć i skorygować błędy oraz określić zawartość oryginału.

Krytyka tekstu klasycznych grecko-rzymskich dzieł w porównaniu do Nowego Testamentu

Teraz znamy dwa wskaźniki używane w celu ustalenia tekstowej wiarygodności starożytnych dokumentów. Są to:

  1. Pomiar czasu, który upłynął pomiędzy powstaniem dzieła a najstarszą zachowaną do dziś kopią manuskryptu oraz
  2. Liczba wciąż istniejących kopii manuskryptu.

Ponieważ te wskaźniki dotyczą dowolnego starożytnego tekstu, możemy zastosować je zarówno do Biblii, jak i innych dzieł antycznych, takich jak np. te wypisane w tabeli poniżej (1).

Autor Data powstania Najstarsza kopia Odstęp czasu #
Cezar 50 p.n.e. 900 n.e. 950 10
Platon 350 p.n.e. 900 n.e. 1250 7
Arystoteles* 300 p.n.e. 1100 n.e. 1400 5
Tukidydes 400 p.n.e. 900 n.e. 1300 8
Herodot 400 p.n.e. 900 n.e. 1300 8
Sofokles 400 p.n.e. 1000 n.e. 1400 100
Tacyt 100 p.n.e. 1100 n.e. 1000 20
Pliniusz 100 p.n.e. 850 n.e. 750 7

* dla każdego dzieła

Wybrani pisarze reprezentują większość klasycznych twórców starożytności – dzieła, które ukształtowały rozwój cywilizacji zachodu. Uśredniając, pozostawili nam 10-100 manuskryptów, które przetrwały i zostały stworzone jedynie 1000 lat po oryginale. Z naukowego punktu widzenia te dane mogą być uważane za model eksperymentalny, ponieważ zawiera dane (dzieła klasyczne), które są uznane i używane przez akademie i uniwersytety na całym świecie.

Poniższa tabela porównuje teksty biblijne (w szczególności Nowy Testament) zgodnie z tymi samymi wytycznymi (2). Możemy przyjąć, że to nasze dane eksperymentalne, które zostaną porównane do danych kontrolnych, tak jak podczas każdego innego badania naukowego.

Manuskrypt Data powstania
pierwowzoru
Data powstania

manuskryptu

Odstęp czasu
John Rylan 90 n.e. 130 n.e. 40 lat
Bodmer Papyrus 90 n.e. 150-200 n.e. 110 lat
Chester Beatty 60 n.e. 200 n.e. 20 lat
Codex Vaticanus 60-90 n.e. 325 n.e. 265 lat
Codex Sinaiticus 60-90 n.e. 350 n.e. 290 lat

Liczba manuskryptów Nowego Testamentu jest tak ogromna, że byłoby niemożliwym wypisać je wszystkie w tabeli. Jak stwierdził jeden z naukowców (3), który spędził lata studiując tą kwestię:

“Mamy więcej niż 24000 kopie mansukryptów Nowego Testamentu, które istnieją do dziś… Żaden inny antyczny dokument nigdy nawet nie próbował osiągnąć jakiej liczby i takiego uwierzytelnienia. W porównaniu, Iliada Homera jest druga na liście z liczbą 643 manuskryptów, które przetrwały do dziś.”

Główny naukowiec Muzeum Brytyjskiego (4) potwierdza, że:

“Naukowcy są przekonani, że rzeczywiście posiadają prawdziwy tekst głównych greckich i rzymskich pisarzy… ale nasza wiedza na temat ich dzieł zależy od garstki dostępnych manuskryptów, podczas gdy manuskrypty Nowego Testamentu są liczone w… tysiącach “

Krytycyzm tekstowy Nowego Testamentu a Konstantyn

Znaczna liczba tych manuskryptów jest niezwykle stara. Posiadam książkę o najstarszych dokumentach Nowego Testamentu. Wstęp rozpoczyna się słowami:

“Ta książka dostarcza tłumaczenia 69 z najstarszych manuskryptów Nowego Testamentu… datowanych od wczesnego II wieku do początku IV (100-300 n.e.)… zawierających około 2/3 wszystkich tekstów Nowego Testamentu” (5)

Ten fakt ma znaczenie, ponieważ wspomniane wyżej manuskrypty pochodzą z czasów przed panowaniem rzymskiego cesarza Konstantyna I Wielkiego (ok. 325 n.e.) i dojścia do władzy kościoła katolickiego, których często oskarża się o zmianę tekstów biblijnych. W rzeczywistości możemy sprawdzić to stwierdzenie przez porównanie różnic w tekstach sprzed panowania Konstantyna (ponieważ je posiadamy) z tymi powstałymi później. Ale kiedy to zrobimy odkryjemy, że są takie same. Przekaz tekstów z roku 200 n.e. jest taka sama, jak tych z 1200 r.n.e. Ani kościół katolicki, ani Konstantyn nie zmienili Biblii. To nie jest oświadczenie religijne, to stwierdzenie bazujące wyłącznie na danych naukowych. Ilustracja poniżej pokazuje oś czasu dla manuskryptów na których bazuje biblijny Nowy Testament.

Wnioski z krytyki tekstu Biblii
Historyczna linia manuskryptów Nowego Testamentu

Wnioski z krytyki tekstu Biblii

Co wynika z naszej analizy? Niewątpliwie co najmniej w kontekście, który możemy obiektywnie zmierzyć (liczba zachowanych manuskryptów, odstęp czasu pomiędzy oryginałem a najstarszym istniejącym manuskryptem) Nowy Testament jest zweryfikowany w znacznie większym stopniu niż jakiekolwiek inne klasyczne dzieło. Werdykt, do którego skłaniają nas dowody najlepiej podsumowuje następujący cytat (6):

“Bycie sceptycznym wobec zachowanej formy tekstu Nowego Testamentu to jak pozwolić wszystkim klasycznym antykom popaść w zapomnienie, ponieważ żaden inny dokument z okresu starożytności nie jest tak dobrze potwierdzony bibliograficznie jak Nowy Testament”

John Montgomery pokazuje nam, że jeśli chcemy być konsekwentni, to wątpliwości odnośnie wiarygodności formy w jakiej Biblia przetrwała powinny zdyskredytować wszystko, co wiemy o historii klasycznej jako takiej – a tego przecież żaden poważany historyk nigdy nie zrobił. Wiemy, że tekst Biblii nie został zmieniony, podczas gdy przemijały ery, języki, a imperia powstawały i upadały, ponieważ najstarszy istniejący manuskrypt jest starszy niż te wydarzenia. Na przykład wiemy, że żaden nadgorliwy średniowieczny mnich nie dodał żadnego cudu Jezusa na konto Biblii, ponieważ mamy zachowane manuskrypty, które są starsze niż średniowieczni mnisi i wszystkie te istniejące manuskrypty również zawierają opis tych cudów dokonanych przez Jezusa.

A co z przekładem Biblii?

A co z błędami powstałymi w procesie przekładu i z faktem, że w dzisiejszych czasach istnieje tak wiele różnych wersji Biblii? Czy to nie pokazuje, że jest niemożliwym dokładnie określić o czym pisali oryginalni autorzy?

Po pierwsze musimy wyjaśnić pewne powszechne nieporozumienie. Wielu ludzi myśli, że dzisiejsza Biblia przeszła przez długą serię tłumaczeń, gdzie każdy przekład bazował na poprzednim przekładzie, coś na zasadzie: greka -> łacina -> średniowieczny angielski -> szekspirowski angielski -> nowoczesny angielski -> inne nowoczesne języki. W rzeczywistości Biblia we wszystkich językach jest tłumaczona bezpośrednio z oryginalnego języka. W przypadku Nowego Testamentu przekład wygląda następująco: greka -> nowoczesny język, a dla Starego Testamentu: hebrajski -> nowoczesny język. Bazowe teksty greckie i hebrajskie są standardem. Więc różnice pomiędzy wersjami Biblii pochodzą ze sposobu, w jaki lingwiści zdecydują się przetłumaczyć frazy na język odbiorcy.

W związku z ogromną ilością literatury klasycznej, napisanej w grece (oryginalny język Nowego Testamentu), jest możliwy precyzyjny przekład myśli i słów oryginalnych autorów. W rzeczywistości różne nowoczesne wersje potwierdzają ten fakt. Dla przykładu przeczytaj znany werset Rzymian 6:23 (Ten werset podsumowuje przesłanie Biblii – patrz tutaj) w trzech najbardziej powszechnych wersjach i zauważ drobną różnicę w słowach, ale spójność w koncepcji i znaczeniu:

Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.Rzymian 6:23Uwspółcześniona Biblia gdańska

Gdyż zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem Bożej łaski jest życie wieczne w Chrystusie Jezusie, naszym Panu.Rzymian 6:23 – Nowe Przymierze

Zapłatą za grzech jest śmierć, ale Bóg darował nam życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu!Rzymian 6:23 – Słowo Życia

Można zauważyć, że nie ma żadnych niezgodności pomiędzy tymi tłumaczeniami – mówią o dokładnie tej samej rzeczy, z jedynie lekką różnicą użytych słów.

Podsumowując ani czas, ani tłumaczenie nie zepsuły idei i myśli wyrażonych w oryginalnych biblijnych manuskryptach w sposób, który ukryłby ich prawdziwe znaczenie przed nami. Wiemy, że dzisiejsza Biblia dokładnie oddaje to, co faktycznie napisali autorzy w czasach jej postawania. Biblia jest tekstowo wiarygodna.

To ważne, żeby zdać sobie sprawę co to małe studium pokazuje, a czego nie. Ono nie udowadnia, że Biblia jest istotnie Słowem Bożym, ani że jest prawdziwa. Można się kłócić (przynajmniej na podstawie dowodów przedstawionych w tym artykule), czy myśli i oryginalne koncepty autorów Biblii można przełożyć jeden do jednego w stosunku do nas dzisiaj, co nie udowadnia, ani nie wykazuje, że te oryginalne koncepty były kiedykolwiek wcześniej poprawne (ani nawet, że pochodzą od Boga). Jednak zrozumienie, że Biblia jest tekstowo wiarygodna dostarcza punktu, od którego można zacząć poważne śledztwo w sprawie Biblii, mające na celu sprawdzenie, czy niektóre z pozostałych pytań mają odpowiedzi oraz dowiedzenie się jaki jest jej przekaz. Biblia zapewnia, że jej przekaz jest błogosławieństwem od Boga. Co jeśli istnieje szansa, że to prawda? Znajdź czas, żeby dowiedzieć się czegoś o ważnych wydarzeniach z Biblii, które wyjaśniam tu na tej stronie – zacznij od opowieści Abrahama i Mojżesza.

  1. Taken from McDowell, J. Evidence That Demands a Verdict. 1979. s. 42-48
  2. Comfort, P.W. The Origin of the Bible, 1992. s. 193
  3. McDowell, J. Evidence That Demands a Verdict. 1979. s. 40
  4. Kenyon, F.G. (former director of British Museum) Our Bible and the Ancient Manuscripts. 1941 s.23
  5. Comfort, P.W. “The Text of the Earliest New Testament Greek Manuscripts”. s. 17. 2001
  6. Montgomery, History and Christianity. 1971. s.29

Proste lecz potężne: Jakie jest znaczenie ofiary Jezusa?

Jezus przyszedł, żeby złożyć siebie w ofierze za wszystkich ludzi, tak żebyśmy mogli uciec od naszego zepsucia i ponownie połączyć się z Bogiem. Ten plan został ogłoszony na początku historii ludzkości. Został potwierdzony przez Boga podczas poświęcenia Abrahama poprzez wskazanie na Górę Moria, gdzie miała się dokonać ofiara Jezusa. Następnie żydowska ofiara paschalna była znakiem wskazującym na dzień w roku, kiedy ofiara Jezusa się dokona.

Dlaczego Jego ofiara jest taka ważna? To pytanie warto zadać. Biblia ogłasza Prawo, kiedy mówi:

Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć… (Rzymian 6:23)

“Śmierć” dosłownie oznacza ‘oddzielenie’. Kiedy nasza dusza oddziela się od naszego ciała umieramy psychicznie. Podobnie jesteśmy nawet teraz oddzieleni od Boga duchowo. To prawda, ponieważ Bóg jest Święty (bezgrzeszny) podczas gdy my zostaliśmy skażeni od naszego stworzenia i grzeszymy.

Można to zobrazować za pomocą klifów, z Bogiem po przeciwnej stronie niż my, oddzielonym przez bezdenny dół. Tak jak gałąź odcięta od drzewa jest martwa, tak my odcięliśmy siebie od Boga i jesteśmy duchowo martwi.

Jesteśmy oddzieleni od Boga przez nasz grzech, jak przepaść oddziela dwa klify.
Jesteśmy oddzieleni od Boga przez nasz grzech, jak przepaść oddziela dwa klify.

To oddzielenie powoduje winę i strach. Zwykle próbujemy budować mosty, żeby móc przejść z naszej strony (od śmierci) do strony Bożej. Robimy to na wiele różnych sposobów: chodzimy do kościoła, jesteśmy religijni, dobrzy, pomagamy biednym, rozmyślamy, staramy się być bardziej pomocni, modlić się więcej, i wiele innych. Ponieważ kościół rzymsko-katolicki jest istotną częścią polskiej kultury i polskiego społeczeństwa, wielu Polaków zyskuje zasługi, poprzez religijne aktywności które są częścią kościoła, takie jak częstszy udział we Mszy, oddawanie pieniędzy na kościół, czy proszenie Dziewicy Maryi o pomoc. Inni, którzy są bardziej świeccy, mogą po prostu próbować więcej pomagać innym albo rzucić złe nawyki, jak palenie czy nadużywanie alkoholu. Nasze uczynki mające na celu zyskanie większej ilości zasług mogą być bardzo trudne – a wprowadzenie ich w życie może być bardzo skomplikowane. To obrazuje następna ilustracja.

Dobre wysiłki – które mogą być pożyteczne – nie mogą niwelować przepaści pomiędzy Bogiem a nami
Dobre wysiłki – które mogą być pożyteczne – nie mogą niwelować przepaści pomiędzy Bogiem a nami

Problemem jest, że nasze starania, zasługi i uczynki, pomimo że nie są złe, nie są wystarczające, ponieważ zapłatą wymaganą za nasze grzechy jest ‘śmierć’. Nasze wysiłki, nawet te na podłożu religijnym, są jak ‘most’, który próbuję wypełnić przepaść oddzielającą nas od Boga – ale nie jest w stanie tego zrobić. Dzieje się tak, ponieważ dobre i religijne uczynki nie rozwiążą naszego podstawowego problemu. To zupełnie jakby próbować wyleczyć raka (który skutkuje śmiercią) poprzez wykluczenia mięsa z jadłospisu. Wegetariańskie jedzenie nie jest złe, może być nawet dobre – ale nie jest lekarstwem na raka. Aby wyleczyć raka potrzebujesz zupełnie innej kuracji.

To Prawo to Zła Nowina – jest tak zła, że często nawet nie chcemy jej słyszeć i wypełniamy swoje życie aktywnościami i rzeczami, o których mamy nadzieje, że sprawią, że to Prawo zniknie. Ale Biblia podkreśla to Prawo grzechu i śmierci po to, żeby nasza uwaga skupiła się na lekarstwie, które jest proste i potężne.

Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, lecz… (Rzymian 6:23)

To małe słowo ‘lecz’ pokazuje, że przesłaniem tej wiadomości jest zmiana w kierunku Dobrej Nowiny zawartej w Ewangelii – lekarstwie. Pokazuje zarówno dobroć, jak i miłość Boga.

Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym. (Rzymian 6:23)

Dobrą wiadomością płynącą z ewangelii jest to, że ofiara śmierci Jezusa jest wystarczająca, żeby wypełnić przepaść pomiędzy nami a Bogiem. Wiemy o tym, ponieważ trzy dni po swojej śmierci Jezus powstał z martwych, poprzez fizyczne zmartwychwstanie. Większość z nas nie wie o dowodzie dotyczącym Jego zmartwychwstania. Istnieje na to bardzo silny dowód, jak pokazałem w publicznym wykładzie, który prowadziłem na uniwersytecie (link do wideo tutaj). Ofiara Jezusa była proroczym wypełnieniem ofiary Abrahama oraz ofiary paschalnej. Te znaki, które wskazują na Jezusa zostały tam umieszczone po to, żeby nam pomóc w poszukiwaniu lekarstwa.

Jezus był człowiekiem, który żył bezgrzesznym życiem. Z tego powodu mógł ‘dotknąć’ zarówno Bożej, jak i ludzkiej strony i wypełnić lukę separującą Boga i ludzi. On jest Mostem do Życia, który można zobrazować następująco:

Jezus jest Mostem, który wypełnia przepaść pomiędzy Bogiem i człowiekiem.
Jezus jest Mostem, który wypełnia przepaść pomiędzy Bogiem i człowiekiem.

Zauważ, w jakiej formie ta ofiara Jezusa została nam dana. Została nam ofiarowana jako… ‘dar’. Niezależnie od tego co jest darem, jeśli to rzeczywiście jest darem to nie da się na to zapracować ani zasłużyć. Jeśli byś mógł to w jakiś sposób pozyskać nie byłby to już dar – byłaby to zapłata! W ten sam sposób nie możesz zasłużyć czy zapracować na ofiarę Jezusa. Dostałeś ją jako dar. To proste.

I co jest tym darem? To ‘żywot wieczny’. To znaczy, że grzech który przyniósł tobie i mnie śmierć został unieważniony. Most utworzony poprzez życie Jezusa umożliwia nam ponowne połączenie się z Bogiem i otrzymać życie – które trwa wiecznie. Bóg kocha ciebie i mnie tak bardzo. To takie potężne.

Więc jak ty i ja możemy przejść po tym Moście Życia? Ponownie, pomyśl o darach. Jeśli ktoś chce dać ci prezent – musisz go ‘przyjąć’. Za każdym razem, kiedy ktoś oferuje ci jakiś dar są dwie możliwości. Albo możesz odrzucić dar („Nie, dziękuję.”), albo go przyjąć (“Dziękuję za ten prezent. Wezmę go.”). Tak samo ten dar został zaoferowany i musi zostać przyjęty. Nie wystarczy jedynie w niego wierzyć, studiować go czy rozumieć. Ta sytuacja została przedstawiona na następnej ilustracji, gdzie ‘przechodzimy’ przez Most poprzez zwrócenie się do Boga i przyjęcie daru, który nam oferuje.

Ofiara Jezusa jest darem. Każdy z nas musi zdecydować się go przyjąć
Ofiara Jezusa jest darem. Każdy z nas musi zdecydować się go przyjąć

Więc w jaki sposób możemy przyjąć ten dar? Biblia mówi, że

Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawiony będzie. (Rzymian 10:13)

Zauważ, że ta obietnica jest dla ‘każdego’. Od zmartwychwstania Jezus jest żywy nawet teraz i on jest ‘Panem’. Więc jeśli wezwiesz Jego imienia, On cię usłyszy i da ci ten dar. Wezwij Jego imienia i poproś Go – poprzez rozmowę z Nim. Możliwe, że nigdy tego nie robiłeś. Poniżej jest modlitwa, która może cię poprowadzić. To nie magiczna intonacja. To nie wyjątkowe słowa, które dają moc. To zaufanie, takie jak to które miał Abraham, które mamy w Nim, daje nam dostęp do tego daru. Jeśli Mu ufamy, wysłucha nas i odpowie. Ewangelia jest potężna, a teraz również tak prosta. Jeśli uważasz to za pomocne, możesz użyć poniższej modlitwy.

Drogi Panie Jezu. Rozumiem, że poprzez moje grzechy jestem oddzielony od Boga. Pomimo, że mogę nieustannie próbować, żadne wysiłki i poświęcenia z mojej strony nie pokonają tej przepaści. Ale rozumiem też, że twoja śmierć była poświęceniem, które zmyło wszystkie moje grzechy. Wierzę, że ty wstałeś z martwych po swojej ofierze, przez co wiem, że twoja ofiara była wystarczająca. Proszę cię – oczyść mnie z moich grzechów i bądź moim mostem do Boga, żebym zyskał życie wieczne. Nie chce żyć zniewolony grzechem, więc proszę uwolnij mnie od niego. Dziękuję ci, Panie Jezu, za to wszystko co dla mnie robisz i że nawet teraz prowadzisz mnie przez moje życie i dzięki temu mogę podążać za tobą, jako za moim Panem.

Amen